Tiny Furniture, 2010, Lena Dunham

Αν είχα κάνει μια ταινία μεγάλου μήκους στα 23 μου, όπως έκανε η Lena Dunham (η οποία τώρα απολαμβάνει τεράστια επιτυχία με τη σειρά της Girls στο ΗΒΟ), μπορεί να μην ήταν τόσο πετυχημένη, μπορεί να μην ήταν τόσο καλοφτιαγμένη, αλλά κάποιες ομοιότητες θα τις είχε. Σε αντίθεση με εμένα, η Lena (και η Aura, o χαρακτήρας της στην ταινία που είναι εξ’ ολοκλήρου δικό της δημιούργημα), μεγάλωσε στο Manhattan, σε ένα φωτεινό, μινιμαλιστικής αισθητικής διαμέρισμα – σοφίτα, που το δωμάτιο εστίασης δεν είναι αυτό όπου βρίσκεται η τηλεόραση, αλλά το καθιστικό με τα βιβλία. Η μητέρα της – στην ταινία και στην πραγματικότητα - είναι πετυχημένη καλλιτέχνης. Αντίθετα με τη δική μου μητέρα, που θέλει να φιλοξενήσει και να ταΐσει όλον τον κόσμο, η Siri (Laurie Simmons) όχι μόνο δεν είναι δοτική με τους φίλους των θυγατέρων της, αλλά και στις ίδιες φαίνεται να δίνει μόνο τόση φροντίδα και αγάπη, ώστε να μην είναι ποτέ συναισθηματικά χορτάτες και να τιτιβίζουν γύρω της σαν πεινασμένα πουλάκια.

Η Aura έχει μόλις τελειώσει το πανεπιστήμιο και γυρίζει σπίτι στη μητέρα και την αδερφή της, μέχρι να βρει δουλειά και χρήματα για να μπορέσει να συγκατοικήσει με την κολλητή της από την σχολή, την Frankie (Merritt Wever). Παρόλο που το παρουσιαστικό της δεν την βοηθάει με τους άντρες (έχει σωματότυπο άχαρου παχουλού κοριτσιού στην αρχή της εφηβείας), έχει όμως αρκετό θάρρος για να προσεγγίσει από μόνη της αυτούς που της αρέσουν. Ο πρώτος υποψήφιος εραστής είναι ο Jed, ένας αρκετά πετυχημένος -στο YouTube- δημιουργός σουρεαλιστικών, κωμικών βίντεο, που τον υποδύεται ο Alex Karpovsky, φίλος και συνεργάτης της Lena. Ο Jed βρίσκεται στη Νέα Υόρκη για κάποια ραντεβού με τηλεοπτικά δίκτυα, αλλά δεν έχει λεφτά και παραπονιέται ότι δεν έχει πού να μείνει. Φυσικά, η Aura, επωφελούμενη της προσωρινής απουσίας μητέρας και αδερφής, του προτείνει να τον φιλοξενήσει. Ο Jed δεν βολεύεται στα κρεβάτια, τους αδειάζει το ψυγείο και δεν εκδηλώνει κανένα ερωτικό ενδιαφέρον για την Lena, που μάταια περιμένει να εκτιμήσει την διαθεσιμότητά της.

Η παιδική της φίλη Charlotte (που υποδύεται η παιδική της φίλη, ζωγράφος και ερασιτέχνης ηθοποιός Jemima Kirke), ένα απίστευτο πλάσμα άλλης εποχής, την βοηθάει να βρει δουλειά ως υπεύθυνη κρατήσεων σε ένα γειτονικό bistro, για να αρχίσει να βγάζει τα έξοδά της και να κάνει τα πρώτα βήματα προς την ανεξαρτητοποίησή της. H δουλειά είναι ανιαρή και τα λεφτά λίγα, αλλά εκεί γνωρίζει τον Keith (David Call), τον ωραίο, διαβασμένο (αλλά ποταπό και junkie), σεφ.

 

Η ταινία ουσιαστικά παρακολουθεί αυτή τη φάση της ζωής της Aura: να έχει τελειώσει τις σπουδές της και να προσπαθεί να αποφασίσει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα της, να απομακρύνεται από τους κολλητούς φίλους της από το πανεπιστήμιο και την προστατευμένη της καθημερινότητα κοντά τους και να ξαναθερμαίνει σχέσεις με παλιότερους φίλους, να επιστρέφει σπίτι και να ανακαλύπτει ότι δεν έχει πια το χώρο της εκεί (και πείτε μου, ποιος δεν το έχει νιώσει αυτό γυρνώντας στο πατρικό μετά τις σπουδές του;), να είναι ακόμα παιδάκι που χρειάζεται φροντίδα αλλά και ενήλικας που πρέπει να σταθεί στα πόδια του, να μην ξέρει πού βρίσκεται με την τέχνη της, τι μπορεί να κάνει με τις σπουδές της, πόσο μπορεί να συμβιβαστεί κάνοντας βαρετές κι ανούσιες δουλειές, και μέσα σε όλα αυτά, να έχει επιθυμία για έρωτα και επαφή, αλλά να μην ξέρει ακόμα τι της γίνεται σε αυτόν τομέα και να καταλήγει να πηδιέται, χωρίς καθόλου συναίσθημα και χωρίς καθόλου ευχαρίστηση, σε ένα μεταλλικό σωλήνα στο δρόμο, χωρίς προφύλαξη, με έναν τιποτένιο που τα’ χει με άλλη.

Το Tiny Furniture (2010) στριφογυρίζει στο μυαλό μου μέρες τώρα. Κι όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου αρέσει. Είναι από τις πιο ειλικρινείς και τολμηρές ταινίες που έχω δει τελευταία και από τις ελάχιστες που ασχολούνται με αυτή τη χρονική στιγμή στη ζωή μας, που είμαι σίγουρη πως είναι πιο δύσκολη για τις γυναίκες, γιατί πέρα από όλες τις άλλες δυσκολίες, σ’ αυτήν την ηλικία ακόμα ψαχνόμαστε με το σώμα μας, τα θέλω μας, τα όρια μεταξύ του να γίνεσαι αρεστή και του να καταλήγεις να προσφέρεις απλόχερα τον εαυτό σου για κάθε είδους εκμετάλλευση.

Δείτε το γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο βγαλμένο από τη ζωή χωρίς να είναι ντοκιμαντέρ και για να πειστείτε ότι είναι απόλυτα αποδεκτό πλέον να κάνετε μια ταινία με DSLR (Canon 7D εν προκειμένω), χρησιμοποιώντας το σπίτι σας, την οικογένειά σας, τους φίλους σας και τα προσωπικά σας αδιέξοδα. Κι αν σας αρέσουν οι γλυκόπικρες ιστορίες ενηλικίωσης –που για κάποιο λόγο εντοπίζονται κυρίως στο είδος του ανεξάρτητου κινηματογράφου- δείτε το πανέμορφο My Summer of Love (Pawel Pawlikowski, 2004), το εξαιρετικό και σοκαριστικό A Ma Soeur! (Catherine Breillat, 2001), το πολύ άβολο Palindromes (Todd Solondz, 2004) και το μαγικό, αιθέριο, τρυφερό, συγκινητικό, θλιβερό The Virgin Suicides (Sofia Coppola, 1999). “Obviously, Doctor, you've never been a 13-year-old girl”. Or a 23-year-old for that matter.