The Lego Movie, 2014, Phil Lord & Christopher Miller

Τα Lego κι Εγώ: Παρόλο που είχαμε περάσει αμέτρητες ευχάριστες ώρες  
μαζί, από το δημοτικό έως και το πανεπιστήμιο, η σχέση μας τελικά ψυχράνθηκε όταν δε μπορούσα να βρω σκέτα τουβλάκια για να προχωρήσω τις άνευ σχεδίου δημιουργίες μου. Θεώρησα ότι υπάρχει μια σκευωρία, να περιοριστεί η φαντασία των παιδιών, εμφανής σε διάφορους τομείς της ζωής τους (όπως πχ. - insert ξερό βήχα - στην εκπαίδευση), στην οποία συμμετείχαν και τα Lego. Η σατανική μέθοδος με την οποία θα το πετύχαιναν ήταν να βγάζουν συσκευασίες που είχαν μεγάλα κομμάτια με τα οποία μπορούσες να φτιάξεις μόνο ένα πράγμα με μόνο έναν τρόπο.  

 

Παραξενεύτηκα λοιπόν όταν είδα την ταινία, γιατί πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα. Πώς σε έναν κόσμο που όλα λειτουργούν ακολουθώντας σαφείς οδηγίες, μπορεί κάποιος να πάει κόντρα στο κύμα και να δημιουργήσει κάτι πρωτότυπο χρησιμοποιώντας τη φαντασία του και ό,τι άλλο βρει μπροστά του. «Κατάλαβε το λάθος της η Lego;», αναρωτήθηκα. Ο κακός CEO που επέβαλε την προηγούμενη πολιτική απήχθη από εξωγήινους και τη θέση του πήρε ένας ανοιχτόμυαλος Peter Pan;  Ή οι δημιουργοί της ταινίας έγραψαν ένα έξυπνο και ανατρεπτικό σενάριο αντίστασης κι αφύπνισης, το οποίο δε μπόρεσαν να αντιληφθούν οι χοντροκέφαλοι τεχνοκράτες μεγαλομέτοχοι της Lego και έδωσαν το πράσινο φως στη χρηματοδότηση της ταινίας, τραβώντας το χαλάκι κάτω από τα καταπονημένα από την ποδάγρα πόδια τους;

O "κακός" της ταινίας: Lord Business. Καθόλου τυχαίο.

 

Συνέχισα να βλέπω την ταινία αναλογιζόμενη τις κοινωνικοπολιτικές της προεκτάσεις, όταν έφτασε στο σημείο εκείνο που βγαίνουμε από τον κόσμο των Lego και μπαίνουμε στον κόσμο των ανθρώπων. Εκεί, η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις νοοτροπίες προσωποποιείται στον Will Farrell, τον τελειομανή κουστουμαρισμένο εκτελεστή που ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες και θέλει να παγώσει στο χρόνο το δημιούργημά του και τον γιό του που χρησιμοποιεί τα διαθέσιμα κομμάτια και την φαντασία του για να ζήσουν οι ήρωές του τις σουρεαλιστικές περιπέτειες που τους αξίζουν. Όταν έγινε σαφές ότι η υπόθεση της ταινίας πηγάζει από την φαντασία ενός παιδιού, ε, συγκινήθηκα. Έτσι ακριβώς παίζαμε κι εγώ με την αδερφή μου. Με αστείρευτη φαντασία και εφευρετικότητα, επιστρατεύοντας ό,τι έπεφτε στα χέρια μας για να συμπληρώσουμε τα κομμάτια που δεν είχαμε: μολύβια, κορδόνια, κοσμήματα της μαμάς, τραπουλόχαρτα. Όλα ένας αχταρμάς που σε εμάς έβγαζε νόημα και μας προχωρούσε την ιστορία που βγάζαμε επί τόπου από το μυαλό μας. Χωρίς σχέδιο, χωρίς οδηγίες. Δεν είναι παράξενο που η αδερφή μου όχι μόνο έγινε καλλιτέχνης αλλά έχει μια μοναδική ικανότητα να αξιοποιεί για τις εγκαταστάσεις της ό,τι βρει μπροστά της. Κι ίσως ούτε που κι εγώ ακόμα και τώρα γράφω ιστορίες, άσχετα αν δεν τις διαβάζει κανείς.

Μπορεί να ψυχράνθηκαν οι σχέσεις μας με τα Lego, αλλά παραμένουν όλα αυτά τα χρόνια φυλαγμένα με αγάπη στο μπαούλο. Κάτι μου λέει ότι τώρα που θα πάω σπίτι, αντί να δω 2-3 επεισόδια Web Therapy, μάλλον θα πω ένα «γεια» σε κάτι παλιούς φίλους, κάτι παλιές πόρτες, κάτι παλιά, αγαπημένα τούβλα.